Recensie: En toen vond ik jou – Kathleen MacMahon

‘Dit moest gewoon een prachtig boek zijn!’

‘En toen vond ik jou’ gaat over Adeline, haar familie en de onverwachte liefde die haar leventjecover-en-toen-vond-ik-jou inwandelt op het moment dat ze het niet verwacht. Adeline, ook wel Addie genoemd is een werkloze architecte en heeft een passie voor zwemmen. Ze wandelt graag met haar hond Lola langs zee, zwemt graag en verzorgt haar vader die op dit moment met zijn hand in het gips zit.
Bruno is een Amerikaanse bankier, die Amerika ontvlucht vanwege de verkiezingen die daar op dit moment spelen. De perfecte gelegenheid om Amerika tijdelijk te ontvluchten en opzoek te gaan naar familieleden in Ierland. Zo ontmoet hij Addie. De liefde tussen beide ontvlamt gelijk wanneer ze elkaar voor het eerst ontmoeten. De weken die daarop volgen zijn de mooiste weken in hun leven. Maar dan gebeurd hetgeen waar niemand op rekent: Addie blijkt ongeneselijk ziek te zijn en heeft niet meer lang te leven. Bruno wil hoe dan ook met haar trouwen en zet alles op alles dat waar te maken voordat Addie overlijd.

Ik kwam dit boek tegen op de boekenbeurs begin dit jaar en het trok gelijk mijn aandacht. De omslag van dit boek is prachtig! Er zijn zachte kleuren gebruikt waar ik persoonlijk erg van houd. Daarnaast ‘shined’ de titel er erg goed uit doordat deze groter is dan de rest van de teksten. En ik bedoel.. ‘En toen vond ik jou’, hoe mysterieus wil je een titel maken?! Dit trok dan ook gelijk mijn aandacht. De subtitel op de cover vertelde me dat het een romantisch verhaal is over onverwachte liefde, en laat ik nou net DOL zijn op liefdesverhalen waar ik lekker bij weg kan zwijmelen. Ik besloot de achterkant te lezen en uiteindelijk het boek in mijn karretje te stoppen. Dit moest gewoon een prachtig boek zijn.

‘Ik kan me niet herinneren dat ik in een boek zó vaak en zo gedetailleerd een hond uitgelaten heb.’

Het begin leest lekker weg. Je leert de hoofdpersonages goed kennen. Wie is Bruno, waarom gaat hij weg uit de USA en waarom gaat hij juist naar Ierland? Wie is Addie? wat zijn haar passies, wat doet ze zoal elke dag?. Deze kennismaking met de personages vind ik persoonlijk altijd erg fijn. Dit geeft mij het gevoel dat ik de personages ook echt leer kennen. Het trekt mijn aandacht en hierdoor wil ik ook meestal dan ook doorlezen. Helaas, (en ja er is een helaas 😦 ) werd het al snel heel erg langdradig en verloor het mijn interesse. Ik kan me niet herinneren dat ik in een boek zó vaak en zo gedetailleerd een hond uitgelaten heb. Dat is Addie haar ding en dat is wie zij is, maar waarom moet dat keer op keer zo in details verteld worden? Hiermee verlies je de interesse van je lezer..
Wat ik persoonlijk erg jammer vind van dit verhaal is dat de achterkant, de samenvatting die men eerst leest om te kijken of je het boek leuk vindt, al heel veel verklapt over dit verhaal. Addie wordt ongeneselijk ziek.. Omdat dit op de achterkant al verteld wordt, ging ik er eigenlijk vanuit dat dit de hoofdlijn van het boek zou worden. Echter is dat helemaal niet het geval. Pas in een van de allerlaatste hoofdstukken komt Addie hierachter en gaat alles ineens in een echte stroomversnelling. Ik heb nog nooit iemand zo snel een boek ‘af zien raffelen’. En dat terwijl de rest van het boek juist niet langdradiger kon worden. In het verhaal hebben ze het zelfs nog gehad over dromen die ze wilden doen voordat zij dood gingen. Dit had de schrijfster prima kunnen gebruiken en had het verhaal misschien wel wat meer diepgang kunnen geven. Geen goede verdeling dus, als je het mij vraagt.

Ondanks dat ik het boek best langdradig vond, probeer ik altijd wel gewoon het boek uit te lezen. Vele boekenwormpjes net als mij doen dat niet, maar dat vind ik zo zonde. Wat nou als er een paar hoofdstukken verder nou wel iets super spannends of onverwachts gebeurd, waardoor het ineens wel weer een mooi verhaal wordt?
Dit is dan ook precies waarom ik besloot dit boek wél gewoon uit te lezen tot de allerlaatste bladzijde. Misschien niet in het tempo wat men van mij gewent is, maar dat is ook helemaal niet erg. Juist als het verhaal tegenvalt of niet aan je verwachtingen voldoet, moet je in je eigen tempo doorlezen. Niet geforceerd of ‘omdat het moet’, maar gewoon wanneer jij daar zin in hebt. Juist dan kom je goed door het boek heen.

Zoals ik dus al zei heb ik het boek helemaal uitgelezen en de langdradigheid van dit verhaal wordt minder. Het zal niet helemaal verdwijnen, maar er komt wel een steeds mooier verhaallijn naar voren. Meer liefde en meer familie, wat dit verhaal warmte geeft. In dit boek is het laatste gedeelte dan ook mijn favoriete gedeelte. Je leest ineens zoveel meer emoties. Liefde, maar ook verdriet en machteloosheid.

Ik ben dus uiteindelijk wel heel erg blij dat ik dit boek volledig uitgelezen heb. Het geeft me een voldaan gevoel en laat toch weer zien dat een verhaal alsnog anders kan eindigen dan je verwacht.

Toch geef ik dit boek helaas maar 2-hartjes sterren via Goodreads. Het heeft helaas niet aan mijn verwachtingen voldaan. En ondanks dat het einde toch wat meer emotie en warmte bevatte, heeft dit niet zozeer het boek/verhaal beter gemaakt.

Soms vindt je een goed boek die je moeilijk los kunt laten en soms lees je een boek dat niet aan je verwachtingen voldoet en je blij bent dat je weer aan een nieuw boek kunt beginnen.

Wat vonden jullie van dit boek? Vond jij dit juist een mooi boek of kon je er ook niet doorheen komen? Laat het onder in de comments weten. Ik ben heel erg benieuwd naar jou mening!

Liefs van Pauline


Interesse gekregen in dit boek?
Koop bij bol.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: